AmooRahim.com ::|| Rahim Sarkar Official Web Site ||:: گزارش يك درد

گزارش يك درد

چند روز پيش در جلسه‌اي در منزل سيدناصر قوامي، اصلاح‌طلبان به دور هم نشسته بودند؛ همان چند نفري كه پاي كار مانده‌اند تا صداي اصلاحات هنوز شنيده شود. سيدناصر از علت شكست اصلاح‌طلبان در انتخابات شوراها مي‌گفت: چند علت را بر شمرد: اول اينكه گفت: ما نتوانستيم اتحاد ايجاد كنيم و بيشتر از همه خودش را مقصر مي‌دانست كه نتوانسته اتحاد ايجاد كند. دوم مي‌گفت اين كانديدا‌ها هر كدام فكر مي‌كردند روي صندلي شورا نشسته‌اند و حاضر نبودند براي اتحاد كنار بروند، سوم اينكه اعتماد ملي نيامد و حاضر به اتحاد نشد.

چهارم اينكه بعضي از آقايان پيام مي‌دادند كه اگر فلان كس باشد، چه مي‌كنيم و مي‌رويم براي خودمان ليست مي‌دهيم. از اين‌ها گذشته آقايان برنامه‌ريزي كرده بودند، هم هيأت اجرايي را در دست داشتند، هم هيأت نظارت را. مي‌گفت: وقتي كه من رفتم راي بدهم، فكر كردم حوزه راي گيري، پادگان است! هر كس مي‌آمد اين پادگاني‌ها دوره مي‌كردند و طوري هدايت مي‌كردند كه كسي جرأت نداشت به ديگري راي بدهد. آن همه هم راي درست كردند و وضع را طوري ساختند كه ديديد دو نفر از آنها را اگر عكس‌شان را به مردم كوچه و بازار نشان بدهيد، از صد نفر، ده نفر نمي‌گويند آنها را مي‌شناسيم. سيدناصر به يك واقعيت هم اشاره كرد و آن اينكه آدم‌هاي مشهور و استخوان‌داري از جبهه اصلاحات پا به ميدان نگذاشتند. و من يادم مي‌آيد كه در همان روزهايي كه اسم‌نويسي بود ايشان و محموديان، استاندار سابق، محمدعليخاني، نماينده و محمد جعفري و ديگران خيلي اصرار كردند و دوستاني مثل دكتر فاميلي و دكتر ريييسيان و چند نفر ديگر حاضر به اسم‌نويسي نشدند و حالا سيدناصر از اين وضع گله مي‌كرد.

از فحواي كلام سيدناصر مي‌شد فهميد كه حتي اميدي به انتخابات مجلس ندارد. حتي از انتخابات مجلس خبرگان هم نااميد بود. وقتي كه گفته شد ممكن است محمدي تاكندي را كنار بزنند، اسلامي بيايد. خيلي راحت مي‌گفت: آقاي محمدي برود،نرود، چه فرقي مي‌كند؟ چه تاثيري در سرنوشت اين مردم دارد؟ وقتي همه چيز دست آقايان است آقاي محمدي و ديگران چكار مي‌توانند بكنند؟

وضع جلسه به گونه‌اي بود كه داشت به سوي انتقاد از همديگر مي‌رفت و من مجبور شدم پس از سيدناصر قوامي صحبت كنم و درخواست كنم كه جلسه را به سوي انتقاداز همديگر نگشانند و بجاي انتقاد از همديگر به اتحاد فكر كنند. سيدناصر هم پذيرفت. حتي گفتم: درست نيست ما همه‌ي شكست‌ها را به گردن اعتمادي‌ها بيندازيم و بخواهيم آنها را هم دور كنيم، بهتر است آنها هم در جلسات ما حضور داشته باشند و در كنار هم كار كنيم.

در جلسه، قاسمي‌مداني، رييس دفتر حزب كارگزاران مواضعي گرفت كه قبلاً نگرفته بود. مثلاً يادم است در روز اتحاد با اعتمادي‌ها بيشتر طرف اعتماد را مي‌گرفت و بيشتر با بچه‌هاي شيخ كه مخالفت مي‌كردند، بحث و جدل مي‌كرد ولي در اين جلسه از آقاي عليخاني بخاطر اينكه اعتماد را پذيرفت، ولي اعتماد‌ي‌ها نيامدند، تشكر مي‌كرد و من راستش را بخواهيد يك احساس بدي داشتم و نسبت به صداقت گفتار و رفتار ايشان شك كردم. به نظر من اگر آن شب اتحاد كه خيرا… رحماني از اعتماد ملي تازه به جلسه آمده بود، او آن همه سنگ‌اندازي نمي‌كرد تا اندازه‌اي كه به زور از ايشان و برادرش براي صورت‌جلسه امضاء گرفتيم، شايد سرنوشت اصلاحات به اينجا كشيده نمي‌شد.

به نظر من، سه گروه در عدم اجماع در طيف ياران خاتمي دخيل بودند، يك طيف ابراهيم عبدالرزاقي و دوستانش، طيف ديگر سالار قاسمي و يكي به ميخ و يكي نعل زدن‌هاش، سوم سيدناصر قوامي كه در مقابل طيف عبدالرزاقي استقامت نكرد. متاسفانه بچه‌هاي مجاهدين انقلاب هم در اين جلسات آب به آسياب طيف عبدالرزاقي ريختند.

براي من در اين نشست‌ها يك چيز خيلي جالب بود و آن اينكه رايزني‌ها ثانيه مي‌زد. مثلاً ساعت ۵ بعد از ظهر روز قبل از انتخابات نشستيم در منزل حاج آقا قوامي، فاضل و خيرا… هم از اعتماد ملي آمدند. همه حاضران، سيدناصر قوامي، محمد‌هادي جعفري، غلامحسين شيري، همه قبول كردند كه دو نفر از اعتماد ملي بگذارند و قال قضيه كنده شود؛ ولي متاسفانه شب كه رفتيم منزل مرتضي عليخاني، موضع‌ها برگشته بود، آخر شب كه در ستادجلسه گذاشتيم، اولاً آقاي قوامي نيامد، ثانياً آقاي شيري و آقاي جعفري مواضع خود را عوض كردند و از چيزهايي صحبت مي‌كردند كه امكان اجماع نبود. مثلاً مي‌گفتند: شما تعهد بدهيد كه ليست ديگري در نيايد و همه استعفا بدهند! در حالي كه آنها مي‌گفتند: ما تعهد مي‌دهيم به نام اعتماد ليستي در نيايد. ما به ديگران نمي‌توانيم بگوييم تنهايي هم در انتخابات شركت نكنيد.ديگر اينكه با وجودي كه عصر قبول كرده بودند خيرا… رحماني بيايد، مي‌گفتند عامليان بيايد و خير‌ا… نيايد. اين شد كه همه عوامل دست به دست هم داد تا اتحاد صورت نگيرد و بيچاره حامد نوروزيان كه آمده بود استعفا بدهد و با اصرار آقاي قوامي در ليست مانده بود و دائماً آماده بود كه جاي خود را به ديگران بدهد با عجز و التماس مي‌خواست همه در جلسه بنشيند و كاري بكنند كه اتحاد صورت بگيرد. اما نشد كه نشد؛ چون آنهايي كه بايد تاثير مي‌گذاشتند، تاثير خود را گذاشته بودند.

حالا انتخابات شوراها تمام شده بود و اولاً خيلي از آقايان در جلسات پيدايشان نبود و باز اين مهدي‌عبدالرزاقي و رضا گروسي و وحيدمقدم بودند كه هم در ستاد شبانه‌روز كار كرده بودند و هم هميشه پاي ثابت جلسات بودند و حالا هم نشستنه بودند و حرف مي‌شنيدند.

و من در پايان جلسه شنيدم كه سالار قاسمي مي‌گفت: اصلاحات را محمد جعفري، وحيد مقدم و رحيم سركار شكست دادند. بيچاره وحيد مقدم كه در ستاد تا نيمه‌هاي شب پوستر مي‌زد، همان موقعي كه سالار قاسمي در بستر آرميده بود و نشان به آن نشان كه حتي يكبار من او را در ستاد نديدم. و محمدجعفري كه بجز آن آخرين شب كه نمي‌دانم به چه علت مانع اتحاد مي‌شد، در بقيه روزها و شب‌ها واقعاً تلاش كرد كه اين جمع پراكنده نشود و اي بسا بسياري از مواقع اگر نبود موضع‌گيري‌هاي او، جلسات به بن‌بست مي‌رسيد. بخصوص همان يك شب مانده به پايان تبليغات كه همه جمع شده بودند تا به مهديه قافله‌باشي انتقاد كنند كه چرا پوستر با اسحاق چگيني زده است، همين آقاي جعفري چقدر خوب آب بر آتش‌ها مي‌ريخت؛ بگذريم از اينكه در آن شب تندي‌ها از بعضي‌ها رفت كه انتظار نبود. شنيدم محمدجواد حضرتي‌ها كه در آن شب در جلسه حاضر بود، پس از ديدن آن صحنه و شنيدن آن مواضع نامه‌اي به يكي از زعماي اصلاحات نوشته و از وي انتقاد كرده است.

حضرتي‌ها و عليجاني، شب قبل از پايان تبليغات به جلسه منزل آقاي قوامي آمده بودند تا بگويند ما هنرمندان شهر تصميم‌گرفتيم براي اين دو نفر هنرمند پوستر چاپ كنم. آن دو آنقدر حرف شنيدند و حرف خوردند كه من وقتي آخر شب، عليجاني را به خانه نادر ميرزايي رساندم، از درد كم مانده بود خفه بشود و من مجبور شدم به او بگويم: همه اين‌ها بازي است و نبايد ناراحت شد!

اين را گفتم ولي خودم هم ناراحت بودم. انتظار نداشتم آن رفتار را با چنين افرادي كه با صداقت آمده بودند و نيّت خيرشان را بيان مي‌كردند، داشته باشند. آقاي قوامي مي‌گفت: شما اگر طرفدار اصلاحات هستيد چرا پوستر براي اين دو نفر زديد، حتماً قصد خاصي داشتيد و آنها مي‌گفتند ما كاري به افراد ديگر نداريم، اين دو نفر مورد تاييد هنرمندها هستند و ما براي آنها پوستر زديم.

خلاصه آن شب قرار شد كه پوستر توزيع نشود؛ ولي فردا تعدادي از آن پوستر‌ها توزيع شد و بعد از آن، همه آن را از چشم مهديه قافله‌باشي ديدند و برخي از كانديداهاي ياران خاتمي به طرفداران خود گفتند كه به مهديه راي ندهند. حتي حميد مافي مي‌گفت: يكي از احزاب اصلاحات SMS فرستاده كه به مهديه راي ندهيد.

راستي يادم رفت بگويم كه در اين وسط نقش فريبرز محموديان، نقش واقعاً جالبي بود، او خيلي تلاش كرد كه ما با اعتماد به اتحاد برسيم، خيلي ظريف هم برخورد مي‌كرد و آخر هم خيلي ناراحت شد كه اتحاد صورت نگرفت.

آن شب كه قرار بود اتحاد صورت بگيرد و موبايل‌ها كار افتاد تا اتحاد صورت نگيرد، محموديان براي من و برخي ديگر از افراد SMS فرستاد كه بمانيد تا اتحاد صورت بگيرد. به هر قيمتي اتحاد ايجاد كنيد و من وقتي ديدم جمع دارد پراكنده مي‌شود گفتم كه اگر اتحاد صورت نگيرد من پشت سر ليست نمي‌ايستم. خودم هم مي‌دانستم كه اگر اتحاد صورت نگيرد، من اين كار را نمي‌كنم؛ چون به هر صورت بايد در مقابل محافظه‌كاران از اتحاد حداكثري حمايت مي‌كردم. همين سخن من، فردا به گوش خيلي‌ها رسيد و خيلي‌ها را ناراحت كرد كه چرا بخاطر اتحاد با اعتماد اين حرف را زده‌ام و بعد در جلسه‌اي آقاي قوامي هم اظهار گله كرد و يكي از نشريات از من به عنوان نفوذي آن طرفي‌ها ياد كرد. اين‌ها هم نتيجه استقامت در راه اتحاد بود كه متاسفانه صورت نگرفت و اين شكست را دامنگير اصلاحات كرد.

اصلاح‌طلبان يكبار در شوراي اول همين شكست را ديده بودند؛ ولي با ظرافت آقاي علي‌باقري كه معاون سياسي استاندار بود، آن گردنه را رد كرده بودند. در شوراي اول وقتي كه ما ائتلاف مستقل را تشكيل داديم با آقايان نشستيم و گفتم ما هم هسيتم، آقايان گفتند شما كي هستيد و ما كانديداهاي شما را در ليست قرار نمي‌دهيم و نتيجه آن شد كه ما ايستاديم و تمام اصلاح‌طلبان درون حاكميت ۲ كانديداي پيروز دادند و ما در ائتلاف مستقل ۳ كانديداي پيروز. يعني آنها بهشتي سرشت و بيدخام را دادند و ما دكترفاميلي، ابوترابي و شهروزي را. بعد آمدند گفتند: با هم باشيم. دوستان خيلي مايل به بودن با آنها نبودند ولي شب كه جلسه تشكيل داديم ، آنها قبول كردند كه رياست، خزانه‌داري و منشي شورا به ما برسد و نايب رييسي به آنها و اجازه ندهيم محافظه‌كاران در هيأت رييسه باشند. اما اين دوره وقتي كه اصلاح‌طلبان در هر دو طيف شكست خوردند، همه چيز به هم ريخت. اگر اتحاد مثل تهران صورت مي‌گرفت الآن ما حداقل ۴ نفر را در شورا داشتيم با همين آدم‌هايي كه شايد آدم‌هاي حداكثري نبودند؛ ولي نشد. هر دو طيف اصلاحات خيلي ادعا داشتند و اين ادعا، هر دو طيف را به شكست داد. اعتماديها فكر مي‌كردند با اكراد و با همان رايي كه احد چگيني را به شورا برد، محمدبيگي و چند نفر را به داخل شورا خواهند برد و اين طرفي‌ها هم فكر مي‌كردند هر كدام از شيوخ پشت سر اصلاحات به تنهايي يك جريان هستند و كلي راي دارند و انتخابات شوراها نشان داد كه اين حرف‌ها نتيجه نمي‌دهد.

من مطمئن هستم كه چهار سال ديگر با همين مشكل مواجه خواهيم شد. من يك روز در جلسه به ابراهيم عبدالرزاقي گفتم: نتيجه انتخابات اول براي شما پند نشده است كه از اين خود شيفتگي در بياييد و او مقايسه من را مقايسه غيرواقعي پنداشت و اين جلسه آخر هم نيامده بود كه به او بگويم تا موقعي كه حذف يك جريان حتي يك نفر در جبهه اصلاحات است، پيروزي امكانپذير نيست. حالا مي‌فهمم كه آقاي داوران و دكتر فاميلي چرا پيدايشان نشد. ظاهراً آنها مي‌دانستند كه ما نه اتحاد لازم را داريم و نه خودمان به خودمان ايمان داريم. احزاب ما هم كه آدم ندارند و قائم به افراد هستند.

مي‌دانم پس از خواندن اين نوشته، خيلي‌ها با من مشكل پيدا خواهند كرد و نيز مي‌دانم كه بسياري از حرف‌ها را خوردم تا همين اتحاد حداقلي هم از هم نپاشد، اگر چه همين الان هم پاشيده است. حميدمافي و دوستانش كه يكبار آبروي خود را در ستاد دكتر معين گذاشته بودند، اين نوبت آمدند و واقعاً شبانه روز كار كردند و اكنون به اين نتيجه رسيده‌اند كه كار با اين احزابي كه آدم ندارند و خودشان آدم آدم‌ها هستند، پيش نمي‌رود و بايد كار اجتماعي كرد. من اين را از دهان خيلي‌ها شنيده‌‌ام كه ما را محكوم مي‌كردند چرا اصلاحات را با اين آدم‌ها معرفي كرديم و اينگونه دو دستگي پيش‌آمد. من به همه مي‌گفتم كه بعضي‌ها در قزوين منافع خود را بيشتر از منافع اصلاحات دوست دارند و تا موقعي كه اين تفكر هست ما هم چيزي را بدست نخواهيم آورد. همين رفتار دوستان باعث شد كه خيلي‌ها فكر كنند سياست در قزوين معني ندارد و آدم را مي‌سوزاند. اين است كه در همين انتخابات كنار نشستند. مهندس قاسمي كه خيلي تلاش مي‌كرد اين اتحاد صورت گيرد و نصف شب آمد سراغ من كه برويم با بچه‌هاي نامه و بچه‌هاي ستاد ياران خاتمي صحبت كنيم كه يكي بشوند، بعد از آن كه ديد اين اتحاد را بعضي‌ها نمي‌خواهند، ديگر پيدايش نشد. ايضاً يوسف كرمي و خيلي‌ها كه بعدها در مورد آنها خواهم نوشت.

يك چيزي را هم دلم مي‌خواهد بنويسم تا اين بغض گلويم را نگيرد. من اعتقاد دارم اگر خير‌ا… رحماني آن همه پافشاري نمي‌كرد كه در ليست باشد، شايد اين بهانه را به دست ديگران نمي‌داد كه اين اتحاد را به هم بريزند.

متاسفانه خيرا… رحماني اگر چه مي‌گفت: «من براي خودم نمي‌خواهم»، امّا خيلي استقامت كرد كه در ليست باشد و در مقابل طيف حاج‌ابراهيم هم حساسيت روي خيرا… رحماني داشت كه نيايد. خيرا… بايد براي پايين آوردن اين حساسيت كنار مي‌كشيد. نه تنها كنار نكشيد، بلكه طوري در جلسات حرف زد، افرادي مثل مهندس شيري كه طرفدار آمدنش بودند عقب نشيني كنند و تاكيد بكنند كه علي‌اصغر عامليان باشد. درحقيقت هر دو طرف دغدغه‌هاي بي‌خودي داشتند؛ دغدغه‌هايي كه رنگ و بوي اصلاح‌طلبي نداشت.

متاسفانه من معتقد هستم كه در قزوين خيلي‌ها به بلوغ سياسي نرسيده‌اند. مخالفت محافظه‌كاران با خودشان يا مخالفت خودشان با شخصيت‌هاي محافظه‌كاران را به پاي سياست مي‌نويسند. در حالي كه اين سياست نيست، اين خواسته‌هاي من و ما است و اين خواسته‌ها اجازه نخواهد داد، همه در كنار هم بنشينند و با هم حرف بزنند و براي همين است كه من معتقد هستم اگر به خيلي از اين افراد يك پست كوچولو بدهند و تحويلشان بگيرند، دست از مبارزه خواهند كشيد.

مبارزه، آدم‌هايي بزرگي مي‌خواهد كه به دنبال پست نباشند، مقام نباشند، چيزي را براي خودشان نخواهند، براي گروه و قوم خود نخواهند و متاسفانه اين جور افراد در قزوين كم پيدا مي‌شوند و ما راهي جز ساختن اين نوع افراد نداريم؛ اگر واقعاً مي‌خواهيم مبارزه كنيم.

دوستانمان در هفته‌نامه نامه هم خيلي بد بازي كردند، دو نفر از ليست سهم مي‌خواستند و خط قرمزشان عطاء‌ا… نوري بود. آنهايي كه در جلسات اصلاح‌طلبان شركت مي‌كردند، آقاي نوري را نمي‌شناختند و بيشتر از آن به جريان نامه مشكوك بودند، مي‌گفتند مگر مي‌شود نشريه‌اي اصلاح‌طلب باشد، هر هفته چند مقاله از افراد محافظه‌كار بزند و من هر وقت اين موضوع را به عيسي صفري مي‌گفتم مي‌گفت: من مي‌خواهم چند صدايي بكنم و آخر ديديم چند صدايي او چه بلايي سرما و سرخودشان آورد.

راستش را بخواهيد من فكر مي‌كنم اگر نامه آن بازي را در نمي‌آورد، اعتماد ملي حاضر مي‌شد كه در كنار احزاب اصلاح‌طلب بماند؛ ولي وقتي كه نامه يك جريان تازه راه انداخت، آنها فكر كردند با نامه مي‌توان شهر را هم از دست محافظه‌كاران و هم از دست بقيه اصلاح‌طلبان درآورد؛ اين بود تا روزهاي آخر هر چقدر دعوت كرديم به جلسه نيامدند و فقط روزهاي آخر بود كه از طريق تهران فشار آورديم، به جلسه آمدند. اول مي‌گفتند ۴ نفر از ما در ليست باشد و ما هر چقدر مي‌گفتيم اين امكانپذير نيست، قبول نمي‌كردند. بعدها هم كه به دو نفر رسيدند (محمدبيگي و خيرا… رحماني) اصلاح‌طلبان فكر كردند اگر اين دو نفر بيايند بهمن عشايري و ديگران كنار نمي‌كشند و اين بود كه هم دلشان مي‌خواست بيايند هم مانع آمدنشان مي‌شدند، البته برخي از گروه‌ها و آدم‌هاي اصلاح‌طلبان.

اول كه جريان نامه راه افتاد، خيلي‌ها اعتقاد داشتند كه پشت زمينه آنها شيري و يوسف كرمي است؛ چون فكر مي‌كردند اين‌ها باشيخ مشكل دارند و مي‌خواهند يك جريان جديد به همراه اعتماد ملي راه بيندازند. بعدها معلوم شد كه نامه‌اي‌ها هيچ كدام اين‌ها را ندارند. يوسف‌كرمي در جلسه دفتر اعتماد كه دوستان نامه تشكيل داده بودند كه ما وضع خود را نسبت به آنها اعلام كنيم، به صراحت از آنها خواست با اصلاح‌طلبان كنار قوامي باشند و من و مهندس قاسمي هم همين موضع را گرفتم. بعد از آن بود كه آقايان در نامه نوشتند كه من نماينده روزنامه‌نگاران اصلاح‌طلب نيستم كه در جلسات جبهه دوم خرداد شركت مي‌كنم و من سكوت كردم. متاسفانه جريان اصلاحات در قزوين هزار سردارد و همه فكر مي‌كنند كه رهبر اصلاحات هستند و احزاب و افراد هر كدام به نوعي اصلاحات را رهبري مي‌كنند و اصلاحات از يك رهبري واحد رنج مي‌برد. اگر محافظه‌كاران يك شيخ دارند، ما سه شيخ داريم. اگر آنها يك حزب محوري مثل مؤتلفه دارند، ما ده حزب داريم كه هر كدام مدعي رهبري اصلاحات هستند. ما در واقع‌بين العباسين هستيم، يك طرف‌مان احد چگيني و طرف ديگرمان آيت‌آ… تاكندي كه در همين انتخابات شوراها، هم با ياران خاتمي عكس مي‌گرفت و هم با ياران اصلاحات، و اجازه مي‌داد كانديدا‌هاي مستقل هم با او عكس بگيرند و تبليغ انتخابات بكنند! ما در جمع خودمان عيدعلي كريمي را از حزب اسلامي كار و خانه كارگر داريم كه در جلسه اصلاحات مي‌نشيند و دكتر اسدي را كانديداي خود معرفي مي‌‌كند و بعد در جلسات بيروني، قرباني را تبليغ مي‌كند و پا به ستاد اصلاح‌طلبان نمي‌گذارد! ما روح‌ا… زارعي را داريم كه ۸ سال در دولت اصلاحات مديردولت خاتمي بوده است و به صورت كانديداي منفرد به صحنه‌ مي‌آيد تا راي الموتي‌ها را بگيرد و خطيب‌ امامقلي زمين بخورد! ما ايوب رحيمي فرماندار سابق بويين‌زهرا را داريم كه بيش از ۲۰ جلسه درباره او كه در ليست‌ ما باشد، صحبت مي‌كنيم و در آخرين جلسه مي‌بينيم كه حاضر نيست در ليست اصلاح‌طلبان باشد و استعفا مي‌دهد.

مردم فكر مي‌كنند، ما در جلسات مي‌نشينيم و ميوه پوست مي‌‌كنيم، در حالي كه پدرمان در مي‌آيد، از بس بحث مي‌كنيم و نقشه مي‌كشيم و فردا بافته‌هامان رشته مي‌شود. اينكه مي‌گويند قزوين بزرگترين شهر سياسي ايران است، از اين بابت مي‌گويند. هر كسي كه بتواند در داخل اين شطرنج بازي كند به راحتي مي‌تواند برود در تهران بازي كند. چون اينجا اعتقاد اصل نيست، من اصل هستم؛ خواسته‌هايم، منافع‌ام، منافع گروه‌ام و در گروه نيز منافع دوستانم و در نهايت منافع خودم. اعتقاد را مي‌توان به يك كاسه ماست در سرعلاف‌بازار به ۲۰۰ تومان فروخت.